Ιστορικό & Θεσμικό πλαίσιο
Η πορεία μας
Η ιστορία του Εργαστηρίου συμβαδίζει με την ιστορία της ιατρικής εκπαίδευσης στην Πάτρα. Το Πανεπιστήμιο Πατρών ιδρύθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα 4425 της 11ης Νοεμβρίου 1964 και τα εγκαίνια της λειτουργίας του έγιναν στις 30 Νοεμβρίου 1966. Η Ιατρική Σχολή ιδρύθηκε στις 22 Ιουλίου 1977 με τον ν. 641 και μετονομάστηκε σε Σχολή Επιστημών Υγείας το 1983 με το Π.Δ. 127/83.
Το Εργαστήριο Υγιεινής συστάθηκε στο πλαίσιο της οργάνωσης των προκλινικών εργαστηρίων του νεοσύστατου Τμήματος Ιατρικής, με αποστολή τη διδασκαλία της Υγιεινής και της Προληπτικής Ιατρικής και την ανάπτυξη έρευνας στους περιβαλλοντικούς προσδιοριστές της υγείας
Ορόσημα
Διευθυντές του Εργαστηρίου
Θεσμικό & νομοθετικό πλαίσιο
- Π.Δ. 789/19-8-1980 (ΦΕΚ 194/Α΄/26-8-1980) — ίδρυση του Εργαστηρίου Υγιεινής
- Ν. 641/1977 — ίδρυση της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών
- Ν.Δ. 4425/1964 — ίδρυση του Πανεπιστημίου Πατρών
- Ν. 4957/2022 — θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των Α.Ε.Ι. και των πανεπιστημιακών εργαστηρίων, όπως ισχύει
- [Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργίας του Εργαστηρίου — ΦΕΚ …]
- Πλαίσιο παροχής υπηρεσιών και διασφάλισης ποιότητας
- ΕΛΟΤ EN ISO/IEC 17025 — διαπίστευση εργαστηρίων δοκιμών (ΕΣΥΔ)
- [ΕΛΟΤ EN ISO 15189, εφόσον υφίσταται]
- [Ισχύουσα ΚΥΑ για την ποιότητα νερού ανθρώπινης κατανάλωσης (ενσωμάτωση Οδηγίας (ΕΕ) 2020/2184)]
- Καν. (ΕΚ) 2073/2005 — μικροβιολογικά κριτήρια τροφίμων
- [Νομοθεσία για την πρόληψη της νόσου των λεγεωναρίων]
- Έρευνα και δεοντολογία
- Έγκριση ερευνητικών πρωτοκόλλων από την Επιτροπή Ηθικής και Δεοντολογίας της Έρευνας του Πανεπιστημίου Πατρών
- Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 (GDPR) και ν. 4624/2019 για την προστασία δεδομένων
- Διαχείριση ερευνητικών έργων μέσω του ΕΛΚΕ / Επιτροπής Ερευνών του Πανεπιστημίου Πατρών
Από την κλασική υγιεινή στην Ενιαία Δημόσια Υγεία
Το πεδίο του Εργαστηρίου διευρύνθηκε παράλληλα με την εξέλιξη της ίδιας της δημόσιας υγείας. Από τη διδασκαλία της κλασικής υγιεινής και τον μικροβιολογικό έλεγχο νερού και τροφίμων, η δραστηριότητα επεκτάθηκε στη μοριακή ανίχνευση παθογόνων, στην περιβαλλοντική υγιεινή, στην επιτήρηση λυμάτων, στην εκτίμηση κινδύνου, στη μικροβιακή αντοχή, στη Δημόσια Υγεία Ακριβείας και στην ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση — αντικείμενα που σήμερα συγκροτούν μια ενιαία προσέγγιση Ενιαίας Υγείας.
Η μετάβαση αυτή δεν υπήρξε αλλαγή αντικειμένου αλλά διεύρυνση της ίδιας θεμελιώδους ερώτησης: πώς το περιβάλλον στο οποίο ζει ο άνθρωπος καθορίζει την υγεία του.